نماز، تقدیم حمد و سپاس به درگاه خالق منان و کامل ترین پاسخ به عالی ترین نیاز انسان، یعنی کمال جویی است. نماز، فرصتی برای طراوت بخشیدن روح و پلی برای نیل به اوج کمال مطلق و زینت بخش شخصیت و منش مؤمنان است. نماز، یکی از اساسی ترین ارکان حیات، تمدن، فرهنگ، زندگی و تحرک جوامع انسانی است(نصر و همکاران، 1387).
حکمت نماز آن است که خدای یگانه را پرستش کنیم و از شرک و بت پرستی دور باشیم و تنها در برابر خدای بزرگ به نیازمندی و کوچکی خود اعتراف نموده و بر گناهان خویش طلب عفو و بخشش نماییم(حاجیان، 1375). نماز برای زندگی بهترین حاصل و فاقد آن موجودی ناقابل و کشتی نشینان حیات را ساحل و نماز برای رهروان راه بهترین منزل و روح در حال پرواز را محمل و شمع روشنی بخش هر محفل و بین انسان و عذاب فردا حائل(غمخوار یزدی، 1377).
انسان فطرتا موجودی خداجوست و کنجکاوی از ویژگی های برجسته او به حساب می آید. از جمله سوالاتی که انسان ها همواره در جستجوی پاسخی برای آن بوده اند، این است که چرا او به عبادت خدا می پردازد. آثار و شواهد موجود نشان می دهد که بشر در زمان ها و مکان های مختلف با شیوه های گوناگون خدا را عبادت می کرده است. البته دلایل و مدارک زیادی در این خصوص وجود دارد. برای نمونه ساموئل کوئینک جامعه شناس معروف می گوید: اساسا در جهان، طایفه ای یا جامعه ای بدون نیایش، معتقدات و آداب و رسوم وجود ندارد. ما نتوا
ادامه مطلب
برچسب:
نویسنده: کامیار زارعیپور
تاريخ: شنبه
9 دی
1396 ساعت: 14:12